a. (l ince okunur) 1. Üzerinde su muslukları bulunan, porselen, emaye, sac vb.nden yapılmış, el, yüz, bulaşık yıkamaya yarar, çukur yer veya eşya: “Lavabonun aynasında yorgun bir suratla kendini anlamaya çalışan bu adama bakıyorum.” -A. Ümit. 2. Ayakyolu, hela, yüznumara, tuvalet. 3. mec. Lokanta, gar vb. yerlerde bu düzenin bulunduğu yer.

1. Üzerinde su muslukları bulunan, porselen, emaye veya sacdan yapılmış, el, yüz, bulaşık yıkamaya yarar, çukur yer veya eşya:§ “İçecek su ve lavabo takımı velhasıl kaffe-i levazım-ı beytutet zaten müheyya idi.” -Ahmet Midhat Efendi, Jön Türk, 100. § “Duvardan birinde musluğu iyi kapanmayan bir lavabo vardı.” -Ahmet Hamdi Tanpınar, Saatleri Ayarlama Enstitüsü, 97. § “Bir köşede bir lavabo yuvarlak bir ayna var.” -Nazım Hikmet Ran, Yeşil Elmalar, 59. § “İki pencere arasındaki lavabo, ne biçim ne renk bakımından birbirlerini tutmuyordu.” -Yakup Kadri Karaosmanoğlu, Bir Sürgün, 40. § “Lavabonun üstündeki aynada kirli su damlaları.” -Adalet Ağaoğlu, Bir Düğün Gecesi, 263. § “Doktor köşedeki lavaboda ellerini yıkıyordu.” -Orhan Pamuk, Cevdet Bey ve Oğulları, 31. § “Yalnız, musluktan inatla lavaboya dökülen suyun, ıslığı duyuluyor.”-Attila İlhan, Kurtlar Sofrası, 30. 2. Lokanta, gar gibi yerlerde bu düzenin bulunduğu yer. 3. Ayakyolu, hela, tuvalet: § “İçinde lavaboyu ovmakla meşgul, yaşlı bir adam…” -Necip Fazıl Kısakürek, Aynadaki Yalan, 187. § “Dündar lavaboda, gürültüyle dişlerini fırçalıyordu.” -Attila İlhan, Kurtlar Sofrası, 341.

El yüz yıkamakta kullanılan bir kirli su ağzı.